Franka van der Poll
20/09/2026 - Sommige makers beginnen vanuit ambitie, anderen vanuit nieuwsgierigheid. Bij Franka van der Poll begon het met iets veel donkerders: een periode waarin alles wegviel en alleen de liefde voor haar kinderen haar overeind hield.
Tijdens die periode van ontwrichting begon ze te schrijven. Eerst om zichzelf staande te houden, later om anderen herkenning te bieden.
Taal als ruimte voor herkenning
Franka noemt zichzelf reiziger, verbinder, schrijver en spreker. In februari 2025 verscheen haar (semi-)autobiografische boek SWIPE ‘liefde’, maar haar schrijverschap begon veel eerder. “Een therapeut zei ooit: schrijf het van je af,” vertelt ze. “Zo is het voor mij ook begonnen.” Wat eerst een manier was om te overleven, groeide uit tot een vorm van maken die anderen ruimte biedt voor herkenning.
Ook werkt ze samen met een mede-ADHD’er aan een theatershow die wetenschappelijke inzichten verweeft met scènes uit hun eigen levens. Het wordt een voorstelling over onbegrip, ongeloof en de lange weg naar een diagnose – een weg die voor beiden jaren duurde. “We hebben allebei een zeer lang traject moeten doorlopen voordat we erachter kwamen dat ADHD de grondslag was van zoveel keuzes en gebeurtenissen,” zegt ze.
Daarnaast organiseert ze samen met anderen Boekgerei, een evenement dat schrijvers – beginnend of ervaren – aanmoedigt om eindelijk dat verhaal op papier te zetten. “Mensen zeggen vaak: ‘Ik kan er wel een boek over schrijven.’ Ik zeg dan: doe het!”
De drijfveer: menselijkheid boven protocollen
Franka’s werk draait om verbinding, herkenning en begrip. Ze wil dat lezers, luisteraars en straks theaterbezoekers zichzelf of hun naasten herkennen. “Wanneer iemand na een lezing naar me toekomt en zegt: dank je, ik voel me gehoord en begrepen… dan is het geslaagd.”
Maar haar missie gaat verder dan persoonlijke herkenning. Ze wil dat professionals anders leren kijken naar neurodiversiteit en omgaan met tegenslagen in het leven. Dat diagnoses geen hokjes worden, maar hulpmiddelen. “De mens dient weer centraal te staan,” zegt ze. “Ik wil laten zien dat achter elke diagnose een mens schuilgaat – iemand met gevoelens, twijfels en een eigen verhaal.”
Die overtuiging komt voort uit haar eigen ervaring. “De liefde voor mijn zoon en dochter heeft ervoor gezorgd dat ik de pillen en alcohol uit mijn hand liet vallen en hulp ben gaan zoeken,” vertelt ze. Het was het kantelpunt na een periode waarin ze alles verloor – haar relatie, haar bedrijf, haar financiële zekerheid – en werd opgeslokt door pijn en eenzaamheid. Die ervaring vormt nog altijd de onderstroom van haar werk.
Woerden als woonplaats, niet als inspiratiebron
De relatie met Woerden is opvallend nuchter. Op de vraag wat de stad betekent voor haar werk hoeft Franka niet lang na te denken. “Niets in het bijzonder. Ik woon er, maar daar is alles mee gezegd.”
Ondanks haar nuchtere blik op Woerden kijkt ze kritisch naar wat er in de stad gebeurt. Volgens haar is er veel aandacht voor cultuur, ontmoeting en maatschappelijke thema’s, maar blijft mentale gezondheid vaak onderbelicht. “Wanneer je brein anders werkt dan ‘normaal’, is daar weinig aandacht en begrip voor.” Meteen stelt ze de vraag die haar bezighoudt: wat is eigenlijk normaal?
Voorbij de diagnose
Franka ziet niet alleen in Woerden, maar ook breder een probleem. Volgens haar wordt er nog te vaak gekeken naar protocollen, labels en verwachtingen, terwijl de mens zelf uit beeld raakt. Ze pleit ervoor dat de persoon zelf weer centraal komt te staan en dat professionals verder kijken dan de diagnose alleen. Die boodschap loopt als een rode draad door haar boek, lezingen en toekomstige theatershow.
Ook op maatschappelijk vlak ervaart ze soms afstand. Ze heeft de indruk dat status en uiterlijk succes vaak zwaarder wegen dan persoonlijke verhalen en kwetsbaarheid. Dat maakt het volgens haar lastiger om echt naar elkaar te luisteren.
Toch blijft ze kiezen voor een andere benadering: liefde, humor en openheid.
Wat ooit begon als schrijven om te overleven, is voor Franka van der Poll uitgegroeid tot een manier om anderen herkenning, begrip en het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn.