Annemiek Visser
11/10/2026 - Een mislukt schilderij kan een bevrijding zijn. Niet wegstoppen, niet balen, maar het doek met een schuurspons te lijf gaan en opnieuw beginnen. Voor Annemiek Visser is dat geen noodgreep maar een manier van werken: nieuwsgierig, onbevangen, moedig. “Schilderen is moedig zijn,” zegt ze.
Het past bij haar drang om te blijven bewegen, te blijven veranderen. Vastzitten in één stijl? “Saai.” Liever een groot doek van 150 bij 150 centimeter dat haar uitdaagt om opnieuw te ontdekken wat er allemaal kan ontstaan.
Groot werk, grote vrijheid
Al bijna veertig jaar vult Annemiek haar atelier met acrylverf, kleur en experiment. Ze werkt op doek, maar net zo makkelijk op doosjes, kokers of een varken van papier-maché. Haar materiaalgebruik is speels: eetstokjes, kant, takjes – alles kan een rol krijgen. Het resultaat is een omvangrijk oeuvre van zo’n driehonderd werken, waarvan het merendeel mensen toont. “Op 181 schilderijen staan mensen, 34 daarvan in combinatie met dieren,” zegt ze. Daarnaast maakt ze abstract werk, landschappen en dierportretten.
Groot en kleurrijk is haar natuurlijke habitat. Ze zoekt zeggingskracht, gelaagdheid en humor. Een geslaagd werk is voor haar een schilderij waar ze lang naar kan blijven kijken, “met veel stukjes die mooi zijn geworden qua kleur, vorm en compositie.” En als er een verhaal, grap of politieke knipoog in past, des te beter.
“Een mislukt schilderij is vaak een boeiende achtergrond.”
Waarom het móét
De oorsprong ligt in een klaslokaal in Woerden, 1961. Haar juf tekende op de ramen; Annemiek tekende het na. Complimenten thuis, steun van leraren – het was genoeg om haar te laten doorgaan. Op de mavo begon ze al met olieverf.
Schilderen werd een manier om het hoofd stil te zetten. “Terwijl je tekent en schildert kun je niet zo goed aan andere – vooral minder leuke – dingen denken,” zegt ze. De rechterhersenhelft neemt het over: kleur, emotie, creativiteit. Het is een plek waar ze als kind al graag verbleef. Kunst maken is voor haar in de eerste plaats iets wat ze zelf nodig heeft. Picasso’s woorden zijn haar leidraad: “Door de kunst wordt het stof van ons dagelijks leven van onze ziel gewist.”
Woerden als decor én gemis
“Woerden biedt haar genoeg plekken om te schilderen. De stad is vriendelijk voor een beeldend kunstenaar,” zegt ze. Maar er ontbreekt iets wezenlijks: een creatief centrum waar makers kunnen werken, oefenen, exposeren, optreden en elkaar inspireren. “Woerden ontbeert dat al jaren,” aldus Annemiek.
Ze werkt graag samen met fotografen en dichters en ziet hoe rijk het culturele leven hier is. Juist daarom mist ze een plek waar 1 + 1 = 3 kan worden. Projecten tussen clubs, stichtingen en verenigingen zouden volgens haar veel meer kunnen opleveren. En praktisch gezien: waarom vijf penningmeesters als één ook kan?
Daarnaast droomt ze van een initiatief dat kunst en levensvragen verbindt. Ze noemt het kletskunst: samen kijken, maken, praten. “Kijken naar en het maken van kunst is hartstikke goed voor je mentale gezondheid. En je leeft langer, zo is onlangs uit onderzoek gebleken.”
Frictie, vorming en lef
Annemiek laat zich vormen door alles wat haar nieuwsgierigheid prikkelt: reizen, lezen, films, musea, bomen zonder bladeren. Ze steelt schaamteloos van andere kunstenaars – een eerbetoon, geen kopie. En ze heeft geleerd niet te hechten aan haar werk. Een woningbrand op haar twintigste vernietigde veel jeugdwerk. Het maakte haar losser, vrijer. “Zo overleef ik nu alle verkopen en schenkingen van mijn schilderijen.”
Blik vooruit
In haar atelier blijft Annemiek Visser zoeken naar nieuwe vormen van vrijheid: andere materialen, andere invalshoeken, andere manieren om te kijken. Ze schildert om te begrijpen wat haar raakt, maar ook om ruimte te maken voor wat nog kan ontstaan. Haar werk is daarmee niet alleen een verzameling doeken, maar een levenslange oefening in nieuwsgierigheid, lef en lichtheid. Wie haar schilderijen ziet, ziet een maker die steeds opnieuw durft te beginnen — en die in elke laag iets van zichzelf achterlaat.